ensaiar

< ensaio
  1. v t Realizar probas a algo para comprobar que calidades ten ou como se comporta.
  2. v t Repetir unha actividade antes de realizala para asegurar que a súa execución sairá ben. Tm abs.

Citas

  • Ensaiaron a peza teatral durante meses, OBS: Nalgunhas construccións omítese o complemento e adquire valor absoluto, Non ensaian antes da estrea
  • Ensaiou o discurso na casa antes de dar a conferencia, OBS: Nalgunhas construccións omítese o complemento e adquire valor absoluto, Nunca ensaia e por iso comete erros
  • Os científicos ensaian primeiro as vacinas no laboratorio
Verbo: ensaiar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ensaio

ensaias

ensaia

ensaiamos

ensaiades

ensaian

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ensaiaba

ensaiabas

ensaiaba

ensaiabamos

ensaiabades

ensaiaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ensaiei

ensaiaches

ensaiou

ensaiamos

ensaiastes

ensaiaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ensaiara

ensaiaras

ensaiara

ensaiaramos

ensaiarades

ensaiaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ensaiarei

ensaiarás

ensaiará

ensaiaremos

ensaiaredes

ensaiarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ensaiaría

ensaiarías

ensaiaría

ensaiariamos

ensaiariades

ensaiarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ensaie

ensaies

ensaie

ensaiemos

ensaiedes

ensaien

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ensaiase

ensaiases

ensaiase

ensaiasemos

ensaiasedes

ensaiasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ensaiar

ensaiares

ensaiar

ensaiarmos

ensaiardes

ensaiaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

ensaia

-

-

ensaiade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

ensaiar

ensaiares

ensaiar

ensaiarmos

ensaiardes

ensaiaren

Gerundio

ensaiando

Participio

ensaiado

ensaiada

ensaiados

ensaiadas