enfeitar

< lat affectāre lat afficĕre‘afectar, dispoñer’
  1. v t Colocar en algo ou alguén enfeites ou adornos que embelezan.
  2. v t Aplicar no corpo, especialmente na cara, enfeites ou cosméticos. Tm v pron.

Citas

  • Enfeitou a cara para disimular a cicatriz
  • Enfeitouse con pos para ir á televisión
  • Nas cerimonias sempre se enfeita con xoias e complementos
  • Polo Nadal sempre enfeito a miña casa
Verbo: enfeitar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

enfeito

enfeitas

enfeita

enfeitamos

enfeitades

enfeitan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

enfeitaba

enfeitabas

enfeitaba

enfeitabamos

enfeitabades

enfeitaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

enfeitei

enfeitaches

enfeitou

enfeitamos

enfeitastes

enfeitaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

enfeitara

enfeitaras

enfeitara

enfeitaramos

enfeitarades

enfeitaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

enfeitarei

enfeitarás

enfeitará

enfeitaremos

enfeitaredes

enfeitarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

enfeitaría

enfeitarías

enfeitaría

enfeitariamos

enfeitariades

enfeitarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

enfeite

enfeites

enfeite

enfeitemos

enfeitedes

enfeiten

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

enfeitase

enfeitases

enfeitase

enfeitasemos

enfeitasedes

enfeitasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

enfeitar

enfeitares

enfeitar

enfeitarmos

enfeitardes

enfeitaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

enfeita

-

-

enfeitade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

enfeitar

enfeitares

enfeitar

enfeitarmos

enfeitardes

enfeitaren

Gerundio

enfeitando

Participio

enfeitado

enfeitada

enfeitados

enfeitadas