difractar

< lat diffringĕre ‘romper’
  1. v t Causar difracción.
  2. v pron Sufrir difracción.
Verbo: difractar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

difracto

difractas

difracta

difractamos

difractades

difractan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

difractaba

difractabas

difractaba

difractabamos

difractabades

difractaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

difractei

difractaches

difractou

difractamos

difractastes

difractaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

difractara

difractaras

difractara

difractaramos

difractarades

difractaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

difractarei

difractarás

difractará

difractaremos

difractaredes

difractarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

difractaría

difractarías

difractaría

difractariamos

difractariades

difractarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

difracte

difractes

difracte

difractemos

difractedes

difracten

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

difractase

difractases

difractase

difractasemos

difractasedes

difractasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

difractar

difractares

difractar

difractarmos

difractardes

difractaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

difracta

-

-

difractade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

difractar

difractares

difractar

difractarmos

difractardes

difractaren

Gerundio

difractando

Participio

difractado

difractada

difractados

difractadas