afumar

  1. v t afungar.
Verbo: afumar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

afumo

afumas

afuma

afumamos

afumades

afuman

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

afumaba

afumabas

afumaba

afumabamos

afumabades

afumaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

afumei

afumaches

afumou

afumamos

afumastes

afumaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

afumara

afumaras

afumara

afumaramos

afumarades

afumaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

afumarei

afumarás

afumará

afumaremos

afumaredes

afumarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

afumaría

afumarías

afumaría

afumariamos

afumariades

afumarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

afume

afumes

afume

afumemos

afumedes

afumen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

afumase

afumases

afumase

afumasemos

afumasedes

afumasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

afumar

afumares

afumar

afumarmos

afumardes

afumaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

afuma

-

-

afumade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

afumar

afumares

afumar

afumarmos

afumardes

afumaren

Gerundio

afumando

Participio

afumado

afumada

afumados

afumadas