defraudar

< lat defraudāre
  1. v t Privar a unha persoa do que lle pertence por dereito.
  2. v t Causar algo ou alguén frustración por non ser como se agardaba.
  3. v t DER/ECON Eludir o pagamento de tributos mediante a ocultación da base impoñible real.
  4. v t DER Cometer un delito contra a propiedade caracterizado pola concorrencia dun engano e dun prexuízo económico á persoa física ou xurídica defraudada.

Sinónimos

Citas

  • O xogador defraudou as expectativas do equipo e do público
Verbo: defraudar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

defraudo

defraudas

defrauda

defraudamos

defraudades

defraudan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

defraudaba

defraudabas

defraudaba

defraudabamos

defraudabades

defraudaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

defraudei

defraudaches

defraudou

defraudamos

defraudastes

defraudaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

defraudara

defraudaras

defraudara

defraudaramos

defraudarades

defraudaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

defraudarei

defraudarás

defraudará

defraudaremos

defraudaredes

defraudarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

defraudaría

defraudarías

defraudaría

defraudariamos

defraudariades

defraudarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

defraude

defraudes

defraude

defraudemos

defraudedes

defrauden

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

defraudase

defraudases

defraudase

defraudasemos

defraudasedes

defraudasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

defraudar

defraudares

defraudar

defraudarmos

defraudardes

defraudaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

defrauda

-

-

defraudade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

defraudar

defraudares

defraudar

defraudarmos

defraudardes

defraudaren

Gerundio

defraudando

Participio

defraudado

defraudada

defraudados

defraudadas