afrontar

  1. v t Encarar un perigo ou calquera acción arriscada para intentar solucionala.
  2. v t Facer fronte a alguén.
  3. v t Causar algo ou alguén unha afronta a unha persoa.
  4. v i Respirar mal ou con dificultade. Tm v pron.

Antónimos

Confrontaciones

Citas

  • Afrontando un co outro non conseguirás ren
  • Afronteime nada máis entrar na auga
  • Afrontou o sucedido como unha persoa responsable
  • Se invitas a todos os teus amigos agás a Xoán afrontaralo
Verbo: afrontar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

afronto

afrontas

afronta

afrontamos

afrontades

afrontan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

afrontaba

afrontabas

afrontaba

afrontabamos

afrontabades

afrontaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

afrontei

afrontaches

afrontou

afrontamos

afrontastes

afrontaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

afrontara

afrontaras

afrontara

afrontaramos

afrontarades

afrontaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

afrontarei

afrontarás

afrontará

afrontaremos

afrontaredes

afrontarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

afrontaría

afrontarías

afrontaría

afrontariamos

afrontariades

afrontarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

afronte

afrontes

afronte

afrontemos

afrontedes

afronten

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

afrontase

afrontases

afrontase

afrontasemos

afrontasedes

afrontasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

afrontar

afrontares

afrontar

afrontarmos

afrontardes

afrontaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

afronta

-

-

afrontade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

afrontar

afrontares

afrontar

afrontarmos

afrontardes

afrontaren

Gerundio

afrontando

Participio

afrontado

afrontada

afrontados

afrontadas