cursar

< lat cursāre ‘correr’
  1. v t
    1. Dar curso a un documento tramitándoo á autoridade correspondente.
    2. Dar a orde pertinente para que algo se realice.
  2. v t Estar realizando os estudos dun curso ou dunha materia.

Citas

  • Cursou a instancia para solicitar unha bolsa
  • O presidente cursou a orde de parar os ataques
  • Todos os fillos cursan estudios universitarios
Verbo: cursar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

curso

cursas

cursa

cursamos

cursades

cursan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

cursaba

cursabas

cursaba

cursabamos

cursabades

cursaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

cursei

cursaches

cursou

cursamos

cursastes

cursaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

cursara

cursaras

cursara

cursaramos

cursarades

cursaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

cursarei

cursarás

cursará

cursaremos

cursaredes

cursarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

cursaría

cursarías

cursaría

cursariamos

cursariades

cursarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

curse

curses

curse

cursemos

cursedes

cursen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

cursase

cursases

cursase

cursasemos

cursasedes

cursasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

cursar

cursares

cursar

cursarmos

cursardes

cursaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

cursa

-

-

cursade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

cursar

cursares

cursar

cursarmos

cursardes

cursaren

Gerundio

cursando

Participio

cursado

cursada

cursados

cursadas