conxuntar

< lat coniunctāre
  1. v t Cadrar con harmonía e coordinación os diversos elementos dun conxunto ou os diversos membros dun grupo. Ex: Todo lle acae ben porque conxunta moi ben as cores, Na celebración do acto conxuntaron o público máis selecto da cidade.

Citas

  • Todo lle acae ben porque conxunta moi ben as cores, Na celebración do acto conxuntaron o público máis selecto da cidade.

Palabras vecinas

Verbo: conxuntar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

conxunto

conxuntas

conxunta

conxuntamos

conxuntades

conxuntan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

conxuntaba

conxuntabas

conxuntaba

conxuntabamos

conxuntabades

conxuntaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

conxuntei

conxuntaches

conxuntou

conxuntamos

conxuntastes

conxuntaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

conxuntara

conxuntaras

conxuntara

conxuntaramos

conxuntarades

conxuntaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

conxuntarei

conxuntarás

conxuntará

conxuntaremos

conxuntaredes

conxuntarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

conxuntaría

conxuntarías

conxuntaría

conxuntariamos

conxuntariades

conxuntarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

conxunte

conxuntes

conxunte

conxuntemos

conxuntedes

conxunten

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

conxuntase

conxuntases

conxuntase

conxuntasemos

conxuntasedes

conxuntasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

conxuntar

conxuntares

conxuntar

conxuntarmos

conxuntardes

conxuntaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

conxunta

-

-

conxuntade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

conxuntar

conxuntares

conxuntar

conxuntarmos

conxuntardes

conxuntaren

Gerundio

conxuntando

Participio

conxuntado

conxuntada

conxuntados

conxuntadas