cohabitar

< lat cohabitāre
  1. v i Habitar con alguén na mesma vivenda.
  2. v i Facer vida matrimonial.
  3. v i Compartir o poder político.

Sinónimos

Citas

  • Cohabitou coa súa parella durante cinco anos
  • Cohabitou durante seis meses cunha rapaza alemana
Verbo: cohabitar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

cohabito

cohabitas

cohabita

cohabitamos

cohabitades

cohabitan

Pretérito imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

cohabitaba

cohabitabas

cohabitaba

cohabitabamos

cohabitabades

cohabitaban

Pretérito perfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

cohabitei

cohabitaches

cohabitou

cohabitamos

cohabitastes

cohabitaron

Pretérito pluscuamperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

cohabitara

cohabitaras

cohabitara

cohabitaramos

cohabitarades

cohabitaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

cohabitarei

cohabitarás

cohabitará

cohabitaremos

cohabitaredes

cohabitarán

Condicional

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

cohabitaría

cohabitarías

cohabitaría

cohabitariamos

cohabitariades

cohabitarían

Subjuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

cohabite

cohabites

cohabite

cohabitemos

cohabitedes

cohabiten

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

cohabitase

cohabitases

cohabitase

cohabitasemos

cohabitasedes

cohabitasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

cohabitar

cohabitares

cohabitar

cohabitarmos

cohabitardes

cohabitaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

cohabita

-

-

cohabitade

-

Formas nominales

Infinitivo conjugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

cohabitar

cohabitares

cohabitar

cohabitarmos

cohabitardes

cohabitaren

Gerundio

cohabitando

Participio

cohabitado

cohabitada

cohabitados

cohabitadas