vindicar

Escoitar
vindicar

lat vindicāre ‘vingar’

  1. v t

    Defender a alguén, especialmente por escrito, contra unha imputación inxusta ou inxuria.
  2. v t

    Reclamar unha cousa á que se ten dereito.

Palabras veciñas

vindélico -ca vindicación vindicador -ra vindicar vindicativo -va vindicta vindo -da
Conxugar
VERBO vindicar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles vindico
vindicas
vindica
vindicamos
vindicades
vindican
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles vindicaba
vindicabas
vindicaba
vindicabamos
vindicabades
vindicaban
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles vindiquei
vindicaches
vindicou
vindicamos
vindicastes
vindicaron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles vindicara
vindicaras
vindicara
vindicaramos
vindicarades
vindicaran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles vindicarei
vindicarás
vindicará
vindicaremos
vindicaredes
vindicarán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles vindicaría
vindicarías
vindicaría
vindicariamos
vindicariades
vindicarían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles vindique
vindiques
vindique
vindiquemos
vindiquedes
vindiquen
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles vindicase
vindicases
vindicase
vindicasemos
vindicasedes
vindicasen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles vindicar
vindicares
vindicar
vindicarmos
vindicardes
vindicaren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
vindica
-
-
vindicade
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles vindicar
vindicares
vindicar
vindicarmos
vindicardes
vindicaren
Xerundio vindicando
Participio vindicado
vindicada
vindicados
vindicadas