arrufar

arrufar

a- + rufo

v pron

Coller ánimos.

Ex: Cando se arrufa, é quen de facer as cousas máis difíciles, Arrufouse coa mellora do tempo e escalou a montaña máis alta

Citas

  • Cando se arrufa, é quen de facer as cousas máis difíciles, Arrufouse coa mellora do tempo e escalou a montaña máis alta

Frases feitas

  • Estarse arrufando o aire. Dise cando sopra moito vento.

Conxugar
VERBO arrufar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
arrufo
arrufas
arrufa
arrufamos
arrufades
arrufan
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
arrufaba
arrufabas
arrufaba
arrufabamos
arrufabades
arrufaban
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
arrufei
arrufaches
arrufou
arrufamos
arrufastes
arrufaron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
arrufara
arrufaras
arrufara
arrufaramos
arrufarades
arrufaran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
arrufarei
arrufarás
arrufará
arrufaremos
arrufaredes
arrufarán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
arrufaría
arrufarías
arrufaría
arrufariamos
arrufariades
arrufarían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
arrufe
arrufes
arrufe
arrufemos
arrufedes
arrufen
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
arrufase
arrufases
arrufase
arrufasemos
arrufasedes
arrufasen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
arrufar
arrufares
arrufar
arrufarmos
arrufardes
arrufaren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-
arrufa
-
-
arrufade
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
arrufar
arrufares
arrufar
arrufarmos
arrufardes
arrufaren
Xerundio arrufando
Participio arrufado
arrufada
arrufados
arrufadas