truncar

Escoitar
truncar

lat truncāre

  1. v t

    Impedir que se realice ou se leve a cabo un proceso.
  2. v t

    Cortar unha parte de algo, separándoo da parte principal.

Citas

  • A denuncia truncou as súas intencións
  • Truncamos a póla da árbore

Palabras veciñas

trullar trullo truncado -da truncar trunfar trunfo truque
Conxugar
VERBO truncar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles trunco
truncas
trunca
truncamos
truncades
truncan
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles truncaba
truncabas
truncaba
truncabamos
truncabades
truncaban
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles trunquei
truncaches
truncou
truncamos
truncastes
truncaron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles truncara
truncaras
truncara
truncaramos
truncarades
truncaran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles truncarei
truncarás
truncará
truncaremos
truncaredes
truncarán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles truncaría
truncarías
truncaría
truncariamos
truncariades
truncarían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles trunque
trunques
trunque
trunquemos
trunquedes
trunquen
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles truncase
truncases
truncase
truncasemos
truncasedes
truncasen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles truncar
truncares
truncar
truncarmos
truncardes
truncaren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
trunca
-
-
truncade
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles truncar
truncares
truncar
truncarmos
truncardes
truncaren
Xerundio truncando
Participio truncado
truncada
truncados
truncadas