arrepentir

arrepentir

a- + lat repoenitēre poenitēre ‘causar pena’

v pron

Sentir mágoa ou pesar por ter feito ou deixar de facer algunha cousa

Ex: Laureana arrepentiuse de non presentarse ó exame Ex: Despois de asinar o contrato de traballo arrepentiuse e rachouno

Citas

  • Despois de asinar o contrato de traballo arrepentiuse e rachouno
  • Laureana arrepentiuse de non presentarse ao exame
Conxugar
VERBO arrepentir
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
arrepinto
arrepintes
arrepinte
arrepentimos
arrepentides
arrepinten
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
arrepentía
arrepentías
arrepentía
arrepentiamos
arrepentiades
arrepentían
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
arrepentín
arrepentiches
arrepentiu
arrepentimos
arrepentistes
arrepentiron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
arrepentira
arrepentiras
arrepentira
arrepentiramos
arrepentirades
arrepentiran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
arrepentirei
arrepentirás
arrepentirá
arrepentiremos
arrepentiredes
arrepentirán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
arrepentiría
arrepentirías
arrepentiría
arrepentiriamos
arrepentiriades
arrepentirían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
arrepinta
arrepintas
arrepinta
arrepintamos
arrepintades
arrepintan
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
arrepentise
arrepentises
arrepentise
arrepentisemos
arrepentisedes
arrepentisen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
arrepentir
arrepentires
arrepentir
arrepentirmos
arrepentirdes
arrepentiren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-
arrepinte
-
-
arrepentide
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
arrepentir
arrepentires
arrepentir
arrepentirmos
arrepentirdes
arrepentiren
Xerundio arrepentindo
Participio arrepentido
arrepentida
arrepentidos
arrepentidas