subordinar

subordinar

sub- + lat ordināre ‘ordenar’

  1. v t

    Pór baixo a dependencia de algo ou alguén. Tm v pron.

  2. v t

    Clasificar algo como inferior en orde respecto a outra cousa.

  3. v t

    Supeditar a realización dunha cousa ao cumprimento doutra.

Citas

  • Esta conxunción subordina a segunda parte da oración
  • Intentou subordinar a muller durante toda a súa vida
  • Non é digno subordinarse desa maneira
  • Sempre subordina o noso benestar ao seu
  • Subordinou a súa marcha ante o aumento prometido
Conxugar
VERBO subordinar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
subordino
subordinas
subordina
subordinamos
subordinades
subordinan
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
subordinaba
subordinabas
subordinaba
subordinabamos
subordinabades
subordinaban
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
subordinei
subordinaches
subordinou
subordinamos
subordinastes
subordinaron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
subordinara
subordinaras
subordinara
subordinaramos
subordinarades
subordinaran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
subordinarei
subordinarás
subordinará
subordinaremos
subordinaredes
subordinarán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
subordinaría
subordinarías
subordinaría
subordinariamos
subordinariades
subordinarían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
subordine
subordines
subordine
subordinemos
subordinedes
subordinen
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
subordinase
subordinases
subordinase
subordinasemos
subordinasedes
subordinasen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
subordinar
subordinares
subordinar
subordinarmos
subordinardes
subordinaren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-
subordina
-
-
subordinade
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
subordinar
subordinares
subordinar
subordinarmos
subordinardes
subordinaren
Xerundio subordinando
Participio subordinado
subordinada
subordinados
subordinadas