recuncar

Escoitar
recuncar

re- + cunca

  1. v i

    olver comer ou beber da mesma comida ou bebida que se acaba de tomar.
  2. v i

    Repetir o que se acaba de realizar.

Citas

  • Díxenlle que non quería que o volvese facer pero aínda así recuncou
  • Estaba tan saborosa a comida que recunquei dúas veces

Palabras veciñas

recubrimento recubrir recullo recuncar recuncho recunco recuperábel
Conxugar
VERBO recuncar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles recunco
recuncas
recunca
recuncamos
recuncades
recuncan
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles recuncaba
recuncabas
recuncaba
recuncabamos
recuncabades
recuncaban
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles recunquei
recuncaches
recuncou
recuncamos
recuncastes
recuncaron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles recuncara
recuncaras
recuncara
recuncaramos
recuncarades
recuncaran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles recuncarei
recuncarás
recuncará
recuncaremos
recuncaredes
recuncarán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles recuncaría
recuncarías
recuncaría
recuncariamos
recuncariades
recuncarían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles recunque
recunques
recunque
recunquemos
recunquedes
recunquen
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles recuncase
recuncases
recuncase
recuncasemos
recuncasedes
recuncasen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles recuncar
recuncares
recuncar
recuncarmos
recuncardes
recuncaren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
recunca
-
-
recuncade
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles recuncar
recuncares
recuncar
recuncarmos
recuncardes
recuncaren
Xerundio recuncando
Participio recuncado
recuncada
recuncados
recuncadas