recluír

recluír

lat recludere

  1. v t

    Pechar a alguén contra a súa vontade nun lugar de onde non pode saír.

  2. v pron

    Encerrarse voluntariamente nun lugar.

Citas

  • Recluíu a súa filla na casa
  • Recluíuse na casa dos pais tras a separación
Conxugar
VERBO recluír
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
reclúo
reclúes
reclúe
recluímos
recluídes
reclúen
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
recluía
recluías
recluía
recluïamos
recluïades
recluían
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
recluín
recluíches
recluíu
recluímos
recluístes
recluíron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
recluíra
recluíras
recluíra
recluiramos
recluirades
recluíran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
recluirei
recluirás
recluirá
recluiremos
recluiredes
recluirán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
recluiría
recluirías
recluiría
recluiriamos
recluiriades
recluirían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
reclúa
reclúas
reclúa
recluamos
recluades
reclúan
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
recluíse
recluíses
recluíse
recluisemos
recluisedes
recluísen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
recluír
recluíres
recluír
recluírmos
recluírdes
recluíren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-
reclúe
-
-
recluíde
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
recluír
recluíres
recluír
recluírmos
recluírdes
recluíren
Xerundio recluíndo
Participio recluído/recluso
recluída/reclusa
recluídos/reclusos
recluídas/reclusas