recapacitar

Escoitar
recapacitar

re- + lat capacĭtāte ‘capacidade, intelixencia’

v i

Pensar detidamente unha cousa para tomar unha determinación ou analizar unha situación.

Ex: Recapacitou e decidiu ir ao enterro.

Citas

  • Recapacitou e decidiu ir ao enterro.

Palabras veciñas

recandea recandear recanto recapacitar recapitulación recapitular recarga
Conxugar
VERBO recapacitar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles recapacito
recapacitas
recapacita
recapacitamos
recapacitades
recapacitan
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles recapacitaba
recapacitabas
recapacitaba
recapacitabamos
recapacitabades
recapacitaban
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles recapacitei
recapacitaches
recapacitou
recapacitamos
recapacitastes
recapacitaron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles recapacitara
recapacitaras
recapacitara
recapacitaramos
recapacitarades
recapacitaran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles recapacitarei
recapacitarás
recapacitará
recapacitaremos
recapacitaredes
recapacitarán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles recapacitaría
recapacitarías
recapacitaría
recapacitariamos
recapacitariades
recapacitarían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles recapacite
recapacites
recapacite
recapacitemos
recapacitedes
recapaciten
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles recapacitase
recapacitases
recapacitase
recapacitasemos
recapacitasedes
recapacitasen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles recapacitar
recapacitares
recapacitar
recapacitarmos
recapacitardes
recapacitaren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
recapacita
-
-
recapacitade
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles recapacitar
recapacitares
recapacitar
recapacitarmos
recapacitardes
recapacitaren
Xerundio recapacitando
Participio recapacitado
recapacitada
recapacitados
recapacitadas