oír

oír

lat audīre

  1. v t

    Percibir polo sentido do oído. Tm abs.

  2. v t

    Prestar atención ao que se di.

  3. v t

    Acoller favorablemente unha petición ou consello.

Sinónimos

Citas

  • Non oíu o timbre porque había moito balbordo na casa, OBS: Nalgunhas construcións omítese o complemento e adquire valor absoluto, Os xordos non oen
  • Óeme o que che quero contar, que é moi importante para o teu traballo
  • Oíron a miña idea e decidiron ir de vacacións a Tenerife
  • Teño que marchar cedo que quero oír misa

Palabras veciñas

oïl* oinocoe oínte oír oirat* oitava oitavado -da
Conxugar
VERBO oír
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
oio
oes
oe
oímos
oídes
oen
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
oía
oías
oía
oïamos
oïades
oían
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
oín
oíches
oíu
oímos
oístes
oíron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
oíra
oíras
oíra
oiramos
oirades
oíran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
oirei
oirás
oirá
oiremos
oiredes
oirán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
oiría
oirías
oiría
oiriamos
oiriades
oirían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
oia
oias
oia
oiamos
oiades
oian
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
oíse
oíses
oíse
oisemos
oisedes
oísen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
oír
oíres
oír
oírmos
oírdes
oíren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-
oe
-
-
oíde
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
oír
oíres
oír
oírmos
oírdes
oíren
Xerundio oíndo
Participio oído
oída
oídos
oídas