instruír

Escoitar
instruír

lat instruĕre

  1. v t

    Facer que alguén reciba unha educación.
  2. v t

    Proporcionar a alguén a técnica necesaria para realizar unha actividade.
  3. v t [DER ]

    Poñer unha causa en disposición de ser xulgada.
  4. v pron

    Adquirir coñecemento de algo.

Citas

  • Instrúe a nenos de barrios marxinais
  • Instrúese coa lectura
  • Instruíuno no manexo da piragua

Palabras veciñas

institutriz instrución instruído -da instruír instrumentación instrumental instrumentalismo
Conxugar
VERBO instruír
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles instrúo
instrúes
instrúe
instruímos
instruídes
instrúen
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles instruía
instruías
instruía
instruïamos
instruïades
instruían
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles instruín
instruíches
instruíu
instruímos
instruístes
instruíron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles instruíra
instruíras
instruíra
instruiramos
instruirades
instruíran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles instruirei
instruirás
instruirá
instruiremos
instruiredes
instruirán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles instruiría
instruirías
instruiría
instruiriamos
instruiriades
instruirían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles instrúa
instrúas
instrúa
instruamos
instruades
instrúan
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles instruíse
instruíses
instruíse
instruisemos
instruisedes
instruísen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles instruír
instruíres
instruír
instruírmos
instruírdes
instruíren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
instrúe
-
-
instruíde
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles instruír
instruíres
instruír
instruírmos
instruírdes
instruíren
Xerundio instruíndo
Participio instruído
instruída
instruídos
instruídas