incriminar

incriminar

lat incrimināre

v t [DER ]

Acusar a alguén de participar como responsable da comisión dun delito.

Conxugar
VERBO incriminar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
incrimino
incriminas
incrimina
incriminamos
incriminades
incriminan
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
incriminaba
incriminabas
incriminaba
incriminabamos
incriminabades
incriminaban
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
incriminei
incriminaches
incriminou
incriminamos
incriminastes
incriminaron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
incriminara
incriminaras
incriminara
incriminaramos
incriminarades
incriminaran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
incriminarei
incriminarás
incriminará
incriminaremos
incriminaredes
incriminarán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
incriminaría
incriminarías
incriminaría
incriminariamos
incriminariades
incriminarían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
incrimine
incrimines
incrimine
incriminemos
incriminedes
incriminen
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
incriminase
incriminases
incriminase
incriminasemos
incriminasedes
incriminasen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
incriminar
incriminares
incriminar
incriminarmos
incriminardes
incriminaren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-
incrimina
-
-
incriminade
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
incriminar
incriminares
incriminar
incriminarmos
incriminardes
incriminaren
Xerundio incriminando
Participio incriminado
incriminada
incriminados
incriminadas