imantar

imantar

fr aimantar

v t [FÍS ]

Converter unha substancia nun imán. Tm v pron.

Conxugar
VERBO imantar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
imanto
imantas
imanta
imantamos
imantades
imantan
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
imantaba
imantabas
imantaba
imantabamos
imantabades
imantaban
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
imantei
imantaches
imantou
imantamos
imantastes
imantaron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
imantara
imantaras
imantara
imantaramos
imantarades
imantaran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
imantarei
imantarás
imantará
imantaremos
imantaredes
imantarán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
imantaría
imantarías
imantaría
imantariamos
imantariades
imantarían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
imante
imantes
imante
imantemos
imantedes
imanten
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
imantase
imantases
imantase
imantasemos
imantasedes
imantasen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
imantar
imantares
imantar
imantarmos
imantardes
imantaren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-
imanta
-
-
imantade
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
imantar
imantares
imantar
imantarmos
imantardes
imantaren
Xerundio imantando
Participio imantado
imantada
imantados
imantadas