horizonte
lat horĭzonte gr ὁ ριζοντος
-
s
m
-
Liña que delimita a parte da superficie terrestre visible desde un punto, na que parece que se unen o ceo coa terra ou o mar.
-
Conxunto de posibilidades ou perspectivas dun asunto, situación ou materia.
-
Límite temporal que se ten desde unha perspectiva.
-
Conxunto de capacidades do entendemento dunha persoa.
-
-
-
s
Circunferencia menor da esfera terrestre que, contida nun plano perpendicular na vertical, limita o casquete esférico visible por un observador situado a certa altura, especialmente cando o casquete pertence ao mar.
-
horizonte aparente/ sensible
Círculo menor da esfera celeste, perpendicular á vertical e taxente á superficie da esfera terrestre no pé da vertical do observador.
-
horizonte astronómico/racional/verdadeiro
Círculo máximo da esfera celeste, perpendicular á vertical do lugar, que divide a esfera en dous hemisferios, o visible e o invisible, e é o plano fundamental do sistema de coordenadas horizontais.
-
horizonte do mar/ visible
Superficie cónica formada polas rectas que, partindo do ollo do observador situado a certa altura, son tanxentes á superficie da esfera terrestre.
-
s
-
s
m
[XEOL ]
Extracto do solo de textura, estrutura e composición homoxéneas e características propias, diferenciado no curso da pedoxénese.
-
horizonte artificial
-
[AERON ]
Instrumento de voo que indica a posición do horizonte respecto do plano horizontal da aeronave.
-
[MAR ]
Superficie plana horizontal e reflectora, que se emprega para observar alturas dos astros cun sextante ou outro instrumento de reflexión, cando non se pode ver o horizonte do mar.
-
[AERON ]
-
horizonte cultural
[ARQUEOL ]
Período ou etapa dunha cultura a partir dun elemento material representativo ou procedente dunha determinada zona xeográfica.
Citas
- É de horizontes tan limitados que non creo que entenda a situación
- Marcouse un horizonte de dous anos para aprobar as oposicións
- O horizonte dos adiantos en medicina é amplísimo
- Víanse os barcos navegar no horizonte