emocionar

Escoitar
emocionar

lat emotionāre

  1. v t

    Causar emoción a alguén.
  2. v pron

    Sentir unha emoción ou estar afectado por ela.

Confrontacións

conmover, entenrecer

Citas

  • Aquel feito emocionouno moito
  • Emocionouse coas palabras do presidente

Palabras veciñas

emoción emocional emocionante emocionar emodina emoliente emolumento
Conxugar
VERBO emocionar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles emociono
emocionas
emociona
emocionamos
emocionades
emocionan
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles emocionaba
emocionabas
emocionaba
emocionabamos
emocionabades
emocionaban
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles emocionei
emocionaches
emocionou
emocionamos
emocionastes
emocionaron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles emocionara
emocionaras
emocionara
emocionaramos
emocionarades
emocionaran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles emocionarei
emocionarás
emocionará
emocionaremos
emocionaredes
emocionarán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles emocionaría
emocionarías
emocionaría
emocionariamos
emocionariades
emocionarían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles emocione
emociones
emocione
emocionemos
emocionedes
emocionen
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles emocionase
emocionases
emocionase
emocionasemos
emocionasedes
emocionasen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles emocionar
emocionares
emocionar
emocionarmos
emocionardes
emocionaren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
emociona
-
-
emocionade
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles emocionar
emocionares
emocionar
emocionarmos
emocionardes
emocionaren
Xerundio emocionando
Participio emocionado
emocionada
emocionados
emocionadas