displicente
displicente
lat displĭcente, p p de displicēre ‘desgustar’
-
adx
Que amosa falta de interese, entusiasmo ou afecto.
-
adx
Que se caracteriza polo seu mal humor.
Citas
- Deixei o traballo porque xa non aturaba o carácter disciplente do encargado
- Recibiu o premio cun aire disciplente, Non esperes que che vaia ben vestida, é disciplente ata niso