descordo

descordo

fr descort

Plural: descordos
s m [LIT ]

ariedade formal propia da poesía trobadoresca que se caracteriza pola ruptura do principio da isometría sobre o que se fundamenta a práctica poética dos trobadores. As estrofas, de extensión variable, posúen esquemas métricos e rimáticos diferentes e, polo tanto, cada unha delas ten melodía de seu.