coordinar

Escoitar
coordinar

co- + lat ordināre ‘ordenar’

  1. v t

    Dispoñer harmoniosamente os elementos dun conxunto para lograr o que se pretende.
  2. v t [LING ]

    Unir por coordinación dous ou máis elementos que pertencen á mesma categoría sintáctica.

Citas

  • Non era quen de coordinar os seus movementos cando corría, Coordinaron as súas gardas para librar o mesmo día

Palabras veciñas

coordinado -da coordinador -ra coordinante coordinar coordinativo -va coordinatógrafo coordinatómetro
Conxugar
VERBO coordinar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles coordino
coordinas
coordina
coordinamos
coordinades
coordinan
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles coordinaba
coordinabas
coordinaba
coordinabamos
coordinabades
coordinaban
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles coordinei
coordinaches
coordinou
coordinamos
coordinastes
coordinaron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles coordinara
coordinaras
coordinara
coordinaramos
coordinarades
coordinaran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles coordinarei
coordinarás
coordinará
coordinaremos
coordinaredes
coordinarán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles coordinaría
coordinarías
coordinaría
coordinariamos
coordinariades
coordinarían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles coordine
coordines
coordine
coordinemos
coordinedes
coordinen
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles coordinase
coordinases
coordinase
coordinasemos
coordinasedes
coordinasen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles coordinar
coordinares
coordinar
coordinarmos
coordinardes
coordinaren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles -
coordina
-
-
coordinade
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles coordinar
coordinares
coordinar
coordinarmos
coordinardes
coordinaren
Xerundio coordinando
Participio coordinado
coordinada
coordinados
coordinadas