carpir

carpir

lat carpĕre ‘arrincar’

  1. v t

    Rabuñar e causar outros danos a causa da vergoña, da desesperación ou da dor.

  2. v i

    Chorar polo morto nun velorio ou nun enterro.

  3. v i

    Chorar, dar berros a causa da dor ou da desesperación.

  4. v pron

    Laiarse continuadamente.

Citas

  • As vellas que foron chegando ao velorio non deixaron de carpir en toda a noite
  • Cando tivo o accidente carpía tantro que a oían no lugar
  • Cando viu o seu fillo morto comezou a carpir a súa longa cabeleira, Sentía tanta impotencia que carpiu toda a camisa
  • Estaba tan arrepentida que se carpiu ata que a detivemos
  • Ten tanta dor que está todo o día a carpir na cama
  • Xa vai vello e pasa todo o tempo carpíndose
Conxugar
VERBO carpir
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
carpo
carpes
carpe
carpimos
carpides
carpen
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
carpía
carpías
carpía
carpiamos
carpiades
carpían
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
carpín
carpiches
carpiu
carpimos
carpistes
carpiron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
carpira
carpiras
carpira
carpiramos
carpirades
carpiran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
carpirei
carpirás
carpirá
carpiremos
carpiredes
carpirán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
carpiría
carpirías
carpiría
carpiriamos
carpiriades
carpirían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
carpa
carpas
carpa
carpamos
carpades
carpan
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
carpise
carpises
carpise
carpisemos
carpisedes
carpisen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
carpir
carpires
carpir
carpirmos
carpirdes
carpiren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-
carpe
-
-
carpide
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
carpir
carpires
carpir
carpirmos
carpirdes
carpiren
Xerundio carpindo
Participio carpido
carpida
carpidos
carpidas