carbonatar

carbonatar

carbonato

  1. v t [QUÍM ]

    Converter unha substancia en carbonato.

  2. v t [QUÍM ]

    Saturar unha substancia de ácido carbónico.

  3. v i [QUÍM ]

    Converter en carbonato. Tm v pron.

Conxugar
VERBO carbonatar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
carbonato
carbonatas
carbonata
carbonatamos
carbonatades
carbonatan
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
carbonataba
carbonatabas
carbonataba
carbonatabamos
carbonatabades
carbonataban
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
carbonatei
carbonataches
carbonatou
carbonatamos
carbonatastes
carbonataron
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
carbonatara
carbonataras
carbonatara
carbonataramos
carbonatarades
carbonataran
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
carbonatarei
carbonatarás
carbonatará
carbonataremos
carbonataredes
carbonatarán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
carbonataría
carbonatarías
carbonataría
carbonatariamos
carbonatariades
carbonatarían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
carbonate
carbonates
carbonate
carbonatemos
carbonatedes
carbonaten
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
carbonatase
carbonatases
carbonatase
carbonatasemos
carbonatasedes
carbonatasen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
carbonatar
carbonatares
carbonatar
carbonatarmos
carbonatardes
carbonataren

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-
carbonata
-
-
carbonatade
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
carbonatar
carbonatares
carbonatar
carbonatarmos
carbonatardes
carbonataren
Xerundio carbonatando
Participio carbonatado
carbonatada
carbonatados
carbonatadas