broncear

broncear

bronce

  1. v t

    Dar a unha cousa a cor do bronce ou recubrila del.

  2. v t

    Recubrir algo de bronce.

  3. v t

    Poñer a pel de cor morena, semellante á do bronce. Tm v pron.

Citas

  • Bronceou as esculturas para a súa exposición
  • Bronceouse de tantas horas que pasou ao sol, Os raios uva bronceárono
Conxugar
VERBO broncear
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
bronceo
bronceas
broncea
bronceamos
bronceades
broncean
Pretérito imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
bronceaba
bronceabas
bronceaba
bronceabamos
bronceabades
bronceaban
Pretérito perfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
bronceei
bronceaches
bronceou
bronceamos
bronceastes
broncearon
Pretérito pluscuamperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
bronceara
broncearas
bronceara
broncearamos
broncearades
broncearan
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
broncearei
broncearás
bronceará
broncearemos
broncearedes
broncearán
Condicional Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
broncearía
broncearías
broncearía
bronceariamos
bronceariades
broncearían

Subxuntivo

Presente Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
broncee
broncees
broncee
bronceemos
bronceedes
bronceen
Imperfecto Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
broncease
bronceases
broncease
bronceasemos
bronceasedes
bronceasen
Futuro Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
broncear
bronceares
broncear
broncearmos
bronceardes
broncearen

Imperativo

Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
-
broncea
-
-
bronceade
-

Formas nominais

Infinitivo conxugado Eu
Ti
El/Ela
Nos
Vos
Eles
broncear
bronceares
broncear
broncearmos
bronceardes
broncearen
Xerundio bronceando
Participio bronceado
bronceada
bronceados
bronceadas