beneplácito

< lat bene placĭtu ‘ben querido’
  1. m Consentimento que se pide ou se concede para realizar algunha cousa.
  2. beneplácito apostólico DER/RELIX Consentimento ou aprobación da Santa Sé esixida para a validez de determinados actos, segundo o Código de Dereito Canónico.
  3. beneplácito real HIST Aprobación reservada ao rei.

Sinónimos

Palabras veciñas