bacharel

< fr bachelier
  1. Persoa que recibiu o grao concedido ao rematar o bacharelato.
  2. HIST/EDUC
    1. Persoa que posuía, segundo o regulamento universitario medieval, o primeiro grao académico das diferentes facultades, acadado mediante exame de coñecementos.
    2. Persoa que recibiu o primeiro grao académico outorgado nas facultades eclesiásticas de filosofía, teoloxía e dereito canónico.

Palabras veciñas