achantar

< a + chantar lat plantare ‘plantar’
  1. v i Aguantar algo que desagrada sen protestar ou sen mostrar oposición ningunha. Ex: Cando lle dixeron aquilo, achantou sen máis Ex: Inevitablemente achantou porque todos os seus amigos o contradicían

Sinónimos

Confrontacións

Citas

  • Cando lle dixeron aquilo, achantou sen máis
  • Inevitablemente achantou porque todos os seus amigos o contradicían

Frases feitas

  • Achantar o traballadoiro. Calar (fam).
Verbo: achantar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

achanto

achantas

achanta

achantamos

achantades

achantan

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

achantaba

achantabas

achantaba

achantabamos

achantabades

achantaban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

achantei

achantaches

achantou

achantamos

achantastes

achantaron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

achantara

achantaras

achantara

achantaramos

achantarades

achantaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

achantarei

achantarás

achantará

achantaremos

achantaredes

achantarán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

achantaría

achantarías

achantaría

achantariamos

achantariades

achantarían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

achante

achantes

achante

achantemos

achantedes

achanten

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

achantase

achantases

achantase

achantasemos

achantasedes

achantasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

achantar

achantares

achantar

achantarmos

achantardes

achantaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

achanta

-

-

achantade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

achantar

achantares

achantar

achantarmos

achantardes

achantaren

Xerundio

achantando

Participio

achantado

achantada

achantados

achantadas