autocondución

Plural: autoconducións
  1. s f FÍS Fenómeno polo que un campo magnético alterno produce forzas electromotrices sobre un condutor que non está conectado a un campo eléctrico.
  2. s f PSIC Síntese mental que dirixe e coordina as diversas funcións elementais para conseguir unha acción harmónica adaptada aos  obxectivos finais do individuo.