atronar

< lat attonāre
  1. v t Estremecer algo ou a alguén cun ruído forte.
  2. v t Perturbar os sentidos mediante un estrondo.

Citas

  • Atronoume co seu forte aturuxo
  • O terremoto atronou o país, Atronou todo o hospital cos seus berros de dor
Verbo: atronar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atrono

atronas

atrona

atronamos

atronades

atronan

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atronaba

atronabas

atronaba

atronabamos

atronabades

atronaban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atronei

atronaches

atronou

atronamos

atronastes

atronaron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atronara

atronaras

atronara

atronaramos

atronarades

atronaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atronarei

atronarás

atronará

atronaremos

atronaredes

atronarán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atronaría

atronarías

atronaría

atronariamos

atronariades

atronarían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atrone

atrones

atrone

atronemos

atronedes

atronen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atronase

atronases

atronase

atronasemos

atronasedes

atronasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atronar

atronares

atronar

atronarmos

atronardes

atronaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

atrona

-

-

atronade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atronar

atronares

atronar

atronarmos

atronardes

atronaren

Xerundio

atronando

Participio

atronado

atronada

atronados

atronadas