atribular

< lat tribulāre ‘atormentar’
  1. v t Producir un estado de turbación no ánimo de alguén.
  2. v pron Alterarse unha persoa de xeito que non pode obrar con corrección.

Citas

  • O xuíz atribulouno con tantas preguntas que non soubo qué responder
  • Se me miran mentres traballo, atribúlome
Verbo: atribular
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atribulo

atribulas

atribula

atribulamos

atribulades

atribulan

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atribulaba

atribulabas

atribulaba

atribulabamos

atribulabades

atribulaban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atribulei

atribulaches

atribulou

atribulamos

atribulastes

atribularon

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atribulara

atribularas

atribulara

atribularamos

atribularades

atribularan

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atribularei

atribularás

atribulará

atribularemos

atribularedes

atribularán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atribularía

atribularías

atribularía

atribulariamos

atribulariades

atribularían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atribule

atribules

atribule

atribulemos

atribuledes

atribulen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atribulase

atribulases

atribulase

atribulasemos

atribulasedes

atribulasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atribular

atribulares

atribular

atribularmos

atribulardes

atribularen

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

atribula

-

-

atribulade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atribular

atribulares

atribular

atribularmos

atribulardes

atribularen

Xerundio

atribulando

Participio

atribulado

atribulada

atribulados

atribuladas