atondar

< lat attondere
  1. v t Adaptarse ben a unha situación ou lugar. Tm v pron. Ex: Atondou o seu tempo libre ó traballo, Atondouse á nova casa e agora non quere marchar dela.

Citas

  • Atondou o seu tempo libre ao traballo, Atondouse á nova casa e agora non quere marchar dela.
Verbo: atondar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atondo

atondas

atonda

atondamos

atondades

atondan

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atondaba

atondabas

atondaba

atondabamos

atondabades

atondaban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atondei

atondaches

atondou

atondamos

atondastes

atondaron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atondara

atondaras

atondara

atondaramos

atondarades

atondaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atondarei

atondarás

atondará

atondaremos

atondaredes

atondarán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atondaría

atondarías

atondaría

atondariamos

atondariades

atondarían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atonde

atondes

atonde

atondemos

atondedes

atonden

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atondase

atondases

atondase

atondasemos

atondasedes

atondasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atondar

atondares

atondar

atondarmos

atondardes

atondaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

atonda

-

-

atondade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atondar

atondares

atondar

atondarmos

atondardes

atondaren

Xerundio

atondando

Participio

atondado

atondada

atondados

atondadas