atoar

< lat obturāre ‘cerrar’
  1. v t Obstruír un conduto ou vía dificultando a condución dun fluído.Tm v pron.
  2. v t Cubrir con terra ou algo semellante. Tm v pron. 

Antónimos

Citas

  • Atoamos o furado que había na eira
  • Atoáronse no medio da xente e xa non os vimos máis
  • Atoáronse os sumidoiros cerca do río
  • Estaba facendo os deberes, pero atoouse coas matemáticas e xa non puido seguir el só
  • Estando na praia atoouse a miña carteira e despois xa non a topamos
  • Este anaco de madeira atoou a canle

Formas incorrectas

atuar (atascar)
Verbo: atoar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atoo

atoas

atoa

atoamos

atoades

atoan

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atoaba

atoabas

atoaba

atoabamos

atoabades

atoaban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atoei

atoaches

atoou

atoamos

atoastes

atoaron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atoara

atoaras

atoara

atoaramos

atoarades

atoaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atoarei

atoarás

atoará

atoaremos

atoaredes

atoarán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atoaría

atoarías

atoaría

atoariamos

atoariades

atoarían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atoe

atoes

atoe

atoemos

atoedes

atoen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atoase

atoases

atoase

atoasemos

atoasedes

atoasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atoar

atoares

atoar

atoarmos

atoardes

atoaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

atoa

-

-

atoade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

atoar

atoares

atoar

atoarmos

atoardes

atoaren

Xerundio

atoando

Participio

atoado

atoada

atoados

atoadas