acento

< lat accentu ‘acento’, derivado de canĕre ‘cantar’
Plural: acentos
  1. s m Conxunto de todas as modalidades fónicas da linguaxe, é dicir, a intensidade, o ton, a cantidade ou duración e o timbre dos sons.
  2. LING
    1. acento de intensidade/tónico Indicación que establece o contraste acentual empregando como procedemento positivo a maior intensidade da sílaba acentuada.
    2. acento gráfico/gramatical/ortográfico Signo escrito sobre unha vogal que pode marcar o acento de intensidade ou o timbre aberto ou pechado, ou para distinguir unha palabra doutra coa mesma grafía pero con significado diferente.
    3. s m Elemento articulatorio mediante o que se destaca unha sílaba que petence a unha palabra.
    4. acento de cantidade Elemento que establece o contraste acentual empregando como procedemento positivo a maior lonxitude da sílaba acentuada.
  3. s m LING Conxunto de particulares inflexións que caracterizan a pronuncia propia dos habitantes dun país, rexión ou lugar.
  4. s m MÚS Argumento de intensidade dado a unha nota en relación ás outras para marcar o compás.
  5. acento métrico/rítmico LIT Elemento constitutivo do verso que este, para ser harmonioso, leva en determinadas sílabas.

Citas

  • ), aquel que se compón dun agudo e un grave unidos por arriba, Está en vixencia no portugués ( circunfer
  • ), ou para distinguir unha palabra doutra coa mesma grafía pero con significado diferente ( chá ‘plana’/cha ‘che + a’), Chámase tamén acento gráfico ou gramatical, Distinguimos tres tipos: a) acento agudo (
  • ), pequeno trazo oblícuo que baixa de dereita a esquerda ( camión), Noutras linguas, por exemplo en francés, o acento agudo marca que a vocal é pechada ( culpabilité); b) acento grave (
  • ), pequeno trazo oblícuo que baixa de esquerda a dereita de quen escribe ou lee, O francés ( p
  • /pola
  • 7869;s, s
  • au), por exemplo, pola contra, na nosa lingua xa non se emprega na actualidade
  • ga) para marcar o carácter distintivo da cantidade nestas linguas
  • lerinage) e o catalán (
  • lu&
  • ncia) e no francés ( chat
  • ó
  • o
  • oso/óso), A liberdade deste tipo de acento é relativa, pois, na práctica, depende da tradición, por iso se denomina tamén acento tradicional
  • Só puido repetir aquelas palabras con acento dolorido
  • útil) ou o timbre aberto ou pechado ( póla
  • vid) utilízase actualmente, mentres no galego está en desuso, c) acento circunflexo (

Palabras veciñas