triunfar

< lat triumphāre
  1. v i Conseguir a victoria total e con vantaxe sobre o resto.
  2. v i Ter éxito algunha cousa.
  3. v i Ter éxito alguén nun campo determinado.

Citas

  • A verdade triunfou sobre as súas mentiras
  • Escribía moi ben desde neno, todos sabían que ía triunfar
  • O ciclista galego triunfou na etapa de montaña
Verbo: triunfar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

triunfo

triunfas

triunfa

triunfamos

triunfades

triunfan

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

triunfaba

triunfabas

triunfaba

triunfabamos

triunfabades

triunfaban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

triunfei

triunfaches

triunfou

triunfamos

triunfastes

triunfaron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

triunfara

triunfaras

triunfara

triunfaramos

triunfarades

triunfaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

triunfarei

triunfarás

triunfará

triunfaremos

triunfaredes

triunfarán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

triunfaría

triunfarías

triunfaría

triunfariamos

triunfariades

triunfarían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

triunfe

triunfes

triunfe

triunfemos

triunfedes

triunfen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

triunfase

triunfases

triunfase

triunfasemos

triunfasedes

triunfasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

triunfar

triunfares

triunfar

triunfarmos

triunfardes

triunfaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

triunfa

-

-

triunfade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

triunfar

triunfares

triunfar

triunfarmos

triunfardes

triunfaren

Xerundio

triunfando

Participio

triunfado

triunfada

triunfados

triunfadas