tornear

< torno
  1. v t Dar forma a unha peza no torno. Ex: Torneou os barrotes para o cabezal da cama Ex: O escultor torneou as figuras da escultura

Citas

  • O escultor torneou as figuras da escultura
  • Torneou os barrotes para o cabezal da cama
Verbo: tornear
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

torneo

torneas

tornea

torneamos

torneades

tornean

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

torneaba

torneabas

torneaba

torneabamos

torneabades

torneaban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

torneei

torneaches

torneou

torneamos

torneastes

tornearon

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

torneara

tornearas

torneara

tornearamos

tornearades

tornearan

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

tornearei

tornearás

torneará

tornearemos

tornearedes

tornearán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

tornearía

tornearías

tornearía

torneariamos

torneariades

tornearían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

tornee

tornees

tornee

torneemos

torneedes

torneen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

tornease

torneases

tornease

torneasemos

torneasedes

torneasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

tornear

torneares

tornear

tornearmos

torneardes

tornearen

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

tornea

-

-

torneade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

tornear

torneares

tornear

tornearmos

torneardes

tornearen

Xerundio

torneando

Participio

torneado

torneada

torneados

torneadas