arrandear

< randeeira
  1. v t Balancear a alguén que está nun arrandeadoiro. Tm v pron. Ex: Arrandea a nena, que non ten forzas para impulsarse Ex: Arrandéase no bambán do xardín sempre que quere

Citas

  • Arrandea a nena, que non ten forzas para impulsarse
  • Arrandéase no bambán do xardín sempre que quere
Verbo: arrandear
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arrandeo

arrandeas

arrandea

arrandeamos

arrandeades

arrandean

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arrandeaba

arrandeabas

arrandeaba

arrandeabamos

arrandeabades

arrandeaban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arrandeei

arrandeaches

arrandeou

arrandeamos

arrandeastes

arrandearon

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arrandeara

arrandearas

arrandeara

arrandearamos

arrandearades

arrandearan

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arrandearei

arrandearás

arrandeará

arrandearemos

arrandearedes

arrandearán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arrandearía

arrandearías

arrandearía

arrandeariamos

arrandeariades

arrandearían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arrandee

arrandees

arrandee

arrandeemos

arrandeedes

arrandeen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arrandease

arrandeases

arrandease

arrandeasemos

arrandeasedes

arrandeasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arrandear

arrandeares

arrandear

arrandearmos

arrandeardes

arrandearen

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

arrandea

-

-

arrandeade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

arrandear

arrandeares

arrandear

arrandearmos

arrandeardes

arrandearen

Xerundio

arrandeando

Participio

arrandeado

arrandeada

arrandeados

arrandeadas