teimar

< teima
  1. v i Insistir moito nalgunha cousa.
  2. v i Pensar ou repetir de xeito obsesivo algo.

Citas

  • Non teimes máis niso que só che fai dano
  • Teimaba en ir á festa e ao final conseguiuno
Verbo: teimar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

teimo

teimas

teima

teimamos

teimades

teiman

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

teimaba

teimabas

teimaba

teimabamos

teimabades

teimaban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

teimei

teimaches

teimou

teimamos

teimastes

teimaron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

teimara

teimaras

teimara

teimaramos

teimarades

teimaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

teimarei

teimarás

teimará

teimaremos

teimaredes

teimarán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

teimaría

teimarías

teimaría

teimariamos

teimariades

teimarían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

teime

teimes

teime

teimemos

teimedes

teimen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

teimase

teimases

teimase

teimasemos

teimasedes

teimasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

teimar

teimares

teimar

teimarmos

teimardes

teimaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

teima

-

-

teimade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

teimar

teimares

teimar

teimarmos

teimardes

teimaren

Xerundio

teimando

Participio

teimado

teimada

teimados

teimadas