suplir

< lat supplēre
  1. v t Substituír provisionalmente a alguén facendo as súas funcións.
  2. v t Paliar cunha cousa a carencia doutra.

Citas

  • A súa boa vontade suple a falta de experiencia
  • Este rapaz supliume durante as vacacións

Palabras veciñas

Verbo: suplir
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

suplo

suples

suple

suplimos

suplides

suplen

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

suplía

suplías

suplía

supliamos

supliades

suplían

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

suplín

supliches

supliu

suplimos

suplistes

supliron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

suplira

supliras

suplira

supliramos

suplirades

supliran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

suplirei

suplirás

suplirá

supliremos

supliredes

suplirán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

supliría

suplirías

supliría

supliriamos

supliriades

suplirían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

supla

suplas

supla

suplamos

suplades

suplan

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

suplise

suplises

suplise

suplisemos

suplisedes

suplisen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

suplir

suplires

suplir

suplirmos

suplirdes

supliren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

suple

-

-

suplide

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

suplir

suplires

suplir

suplirmos

suplirdes

supliren

Xerundio

suplindo

Participio

suplido

suplida

suplidos

suplidas