sanedrín

< hebreo sanhedrīn gr συνVδριον   ‘asemblea’
Plural: sanedríns
  1. s m RELIX Corporación xudía, con atribucións xudiciais, que tiña a suprema autoridade relixiosa no país de Xudá ou Palestina, baixo o dominio de Roma, ata que o Imperio Bizantino aboliu o patriarcado da antiga provincia romana.

Palabras veciñas