aproar

< proa
  1. v t Dirixir un navío cara a un lugar.
  2. v i MAR olver un barco a proa cara o vento ou a marea, estando fondeado.

Citas

  • O capitán aproou o barco cara á enseada coa intención de reparalo
Verbo: aproar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

aproo

aproas

aproa

aproamos

aproades

aproan

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

aproaba

aproabas

aproaba

aproabamos

aproabades

aproaban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

aproei

aproaches

aproou

aproamos

aproastes

aproaron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

aproara

aproaras

aproara

aproaramos

aproarades

aproaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

aproarei

aproarás

aproará

aproaremos

aproaredes

aproarán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

aproaría

aproarías

aproaría

aproariamos

aproariades

aproarían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

aproe

aproes

aproe

aproemos

aproedes

aproen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

aproase

aproases

aproase

aproasemos

aproasedes

aproasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

aproar

aproares

aproar

aproarmos

aproardes

aproaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

aproa

-

-

aproade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

aproar

aproares

aproar

aproarmos

aproardes

aproaren

Xerundio

aproando

Participio

aproado

aproada

aproados

aproadas