refucir

< lat refulcire ‘apuntalar’
  1. v t Dobrar cara a arriba a parte inferior  dunha peza de roupa ou as mangas.
  2. v t Dobrar a alguén a parte inferior dunha peza de roupa ou as mangas.
  3. v pron Dobrar alguén a parte inferior dunha peza de roupa ou as mangas.

Citas

  • Refúceme o pantalón que eu teño as mans ocupadas
  • Refucín a camisa para non ensuciar os puños
  • Refuciuse para saltar por riba da fogueira
Verbo: refucir
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

refuzo

refuces

refuce

refucimos

refucides

refucen

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

refucía

refucías

refucía

refuciamos

refuciades

refucían

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

refucín

refuciches

refuciu

refucimos

refucistes

refuciron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

refucira

refuciras

refucira

refuciramos

refucirades

refuciran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

refucirei

refucirás

refucirá

refuciremos

refuciredes

refucirán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

refuciría

refucirías

refuciría

refuciriamos

refuciriades

refucirían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

refuza

refuzas

refuza

refuzamos

refuzades

refuzan

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

refucise

refucises

refucise

refucisemos

refucisedes

refucisen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

refucir

refucires

refucir

refucirmos

refucirdes

refuciren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

refuce

-

-

refucide

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

refucir

refucires

refucir

refucirmos

refucirdes

refuciren

Xerundio

refucindo

Participio

refucido

refucida

refucidos

refucidas