rectificar

< lat rectificāre lat rectus ‘recto’ + facĕre ‘facer’
  1. v t Corrixir algo que se fixo ou se dixo con anterioridade.
  2. v t Facer ou poñer algo recto.
  3. v t Efectuar unha rectificación.
  4. v t Determinar a lonxitude dun arco curvo.

Citas

  • Rectificaron o trazado da autoestrada
  • Rectificou a súa conduta
Verbo: rectificar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

rectifico

rectificas

rectifica

rectificamos

rectificades

rectifican

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

rectificaba

rectificabas

rectificaba

rectificabamos

rectificabades

rectificaban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

rectifiquei

rectificaches

rectificou

rectificamos

rectificastes

rectificaron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

rectificara

rectificaras

rectificara

rectificaramos

rectificarades

rectificaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

rectificarei

rectificarás

rectificará

rectificaremos

rectificaredes

rectificarán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

rectificaría

rectificarías

rectificaría

rectificariamos

rectificariades

rectificarían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

rectifique

rectifiques

rectifique

rectifiquemos

rectifiquedes

rectifiquen

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

rectificase

rectificases

rectificase

rectificasemos

rectificasedes

rectificasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

rectificar

rectificares

rectificar

rectificarmos

rectificardes

rectificaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

rectifica

-

-

rectificade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

rectificar

rectificares

rectificar

rectificarmos

rectificardes

rectificaren

Xerundio

rectificando

Participio

rectificado

rectificada

rectificados

rectificadas