rebotar

< re- + 2 botar
  1. v i Botar de maneira repetida un corpo elástico.
  2. v i Cambiar de dirección ou retroceder un corpo tras chocar con outro.
  3. v i Bater cunha cousa un corpo que vén de bater con outro.

Citas

  • Esta pelota rebota moi ben nas pas
  • O balón rebotou nos cristais
  • O policía feuriuse tamén porque a bala rebotou
Verbo: rebotar
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

reboto

rebotas

rebota

rebotamos

rebotades

rebotan

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

rebotaba

rebotabas

rebotaba

rebotabamos

rebotabades

rebotaban

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

rebotei

rebotaches

rebotou

rebotamos

rebotastes

rebotaron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

rebotara

rebotaras

rebotara

rebotaramos

rebotarades

rebotaran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

rebotarei

rebotarás

rebotará

rebotaremos

rebotaredes

rebotarán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

rebotaría

rebotarías

rebotaría

rebotariamos

rebotariades

rebotarían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

rebote

rebotes

rebote

rebotemos

rebotedes

reboten

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

rebotase

rebotases

rebotase

rebotasemos

rebotasedes

rebotasen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

rebotar

rebotares

rebotar

rebotarmos

rebotardes

rebotaren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

rebota

-

-

rebotade

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

rebotar

rebotares

rebotar

rebotarmos

rebotardes

rebotaren

Xerundio

rebotando

Participio

rebotado

rebotada

rebotados

rebotadas