punir

< lat punīre
  1. v t
    1. Impor unha pena ou castigo a alguén para facerlle expiar un delito ou unha falta.
    2. Executar un castigo.
  2. v t Facer expiar unha falta.
Verbo: punir
Forma verbal: Infinitivo

Indicativo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

puno

punes

pune

punimos

punides

punen

Copretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

punía

punías

punía

puniamos

puniades

punían

Pretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

punín

puniches

puniu

punimos

punistes

puniron

Antepretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

punira

puniras

punira

puniramos

punirades

puniran

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

punirei

punirás

punirá

puniremos

puniredes

punirán

Pospretérito

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

puniría

punirías

puniría

puniriamos

puniriades

punirían

Subxuntivo

Presente

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

puna

punas

puna

punamos

punades

punan

Imperfecto

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

punise

punises

punise

punisemos

punisedes

punisen

Futuro

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

punir

punires

punir

punirmos

punirdes

puniren

Imperativo

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

-

pune

-

-

punide

-

Formas nominais

Infinitivo conxugado

Eu

Ti

El/Ela

Nós

Vós

Eles/Elas

punir

punires

punir

punirmos

punirdes

puniren

Xerundio

punindo

Participio

punido

punida

punidos

punidas