propiedade

< lat propiĕtāte
Plural: propiedades
  1. s f
    1. Calidade de propio.
    2. Calidade ou característica propia dunha cousa.
    1. s f DER Dereito de gozar e dispor dunha cousa, sen máis limitacións que as que están establecidas nas leis.
    2. s f Cousa posuída, especialmente se é inmoble.
    3. propiedade industrial Dereito que ten o creador de procedementos, modelos ou debuxos industriais e o que o patenta para explotalos de forma exclusiva.
    4. propiedade intelectual Conxunto de facultades que a lei lle concede ao autor dunha obra, en canto ao poder exclusivo que ten sobre ela.
  3. s f FILOS Calidade que pode ser afirmada como propia de diversos suxeitos e predicada necesariamente deles.

Citas

  • A melisa ten propiedades medicinais, Estudan as propiedades físicas do granito
  • A obra é propiedade de autor, Tiña unha propiedade en Vilafranca
  • Debes falar con máis propiedade

Refráns

  • Á casa de moitos donos nunca lle faltan pingueiras.
  • A casa ten o que lle poñen.
  • A castaña que está no camiño é do veciño.
  • A mellor casa é a miña, anque sexa pequeniña.
  • A terra allea queima.
  • Ata que morre o arrieiro non se sabe de quen é a recua / de quen son as bestas.
  • Ben está o paxariño no seu niño.
  • Ben vai a vella na burra, cando é súa.
  • Burro de moitos cómeno os lobos.
  • Cada can lambe o seu.
  • Cada un na súa casa sabe o que ten.
  • Cada un pode facer da súa capa un saio.
  • Casa, a que vivas; terras, as que labres; viñas, as que plantes.
  • Casa, na que vivas; viña, da que bebas; rendas, as que poidas; terras, as que vexas.
  • Casas, cantas mores; viñas, cantas por ti podes.
  • Con diñeiro e facenda allea ninguén se deita con cea.
  • Cousa de moitos cómena os lobos.
  • Cousa de moitos lévana os diaños.
  • Cunea de moitos, ben lambida e mal lavada.
  • Eira ou cociña sempre a miña.
  • Lareira, como sexa; pero o mellor é tela.
  • Máis vale acea parada que muiñeiro amigo.
  • Máis vale fume da miña cheminea que fume da allea.
  • Máis vale teño un ichavo, que empréstame un carto.
  • Máis vale ter que cobizar.
  • Mellor é meu que teu.
  • Na casa allea o que ben se está, ben se estea.
  • Na miña terra o meu haber me honra, na terra de afora abóname a roupa.
  • Ninguén turra do rabo do poldro coma o seu dono.
  • O poldro, antes teu que de outro.
  • O que é do común, é de todos e non é de ningún.
  • O que está no camiño é do veciño.
  • O que serve ao común non serve a ningún.
  • O que traballa a súa terra nunca terá moita perda.
  • Obra de un, obra de ningún.
  • Ovella de moitos cómena os lobos.
  • Pan alleo pouco engorda.
  • Pan de panadeira e viño de taberna nin farta nin goberna.
  • Para o bo varón as terras como as súas.
  • Parceiría, coa muller; e, ás veces, inda hai que se ver.
  • Quen pequena leira ten, a pasos a mide.
  • Quen serve ao común, non serve a ningún.
  • Quen ten terra, ten sol.
  • Se queres saber o que valen os poldros, vende os teus e merca os doutros.
  • Se queres telo, teno.
  • Tanto vales, canto tes.
  • Tanto vales, como tes; se non tes máis ca cen reás, non máis de cen valerás.
  • Ten de teu e fai por ter, que tarde ou cedo ao teu has de volver.
  • Torto ou dereito, a nosa casa ata o teito.
  • Vaca de moitos, ben muxida e mal mantida.
  • Val quen ten -din as campás de Toén.
  • Vale máis fume da miña casiña que lume da veciña.
  • Vale máis ser arrieiro dunha besta que criado dunha recua.
  • Vale máis ter libros de conta, que conta de libros.

Formas incorrectas

finca

Palabras veciñas